Als men in Indonesia naar een sopping mal of toko serba gaan dan is een van de eerste dingen die opvalt  de mooie, goed verzorgde meiden die daar op diverse speciale plekken werken, perfect in de make-up, fraai kapsel en modieuze kleding met stoking (kousen). Geen uniform, waar men in Indonesia tijdens de arbeid, maar ook als men vrij is, zo gaarne in rondloopt, men vindt aldaar dat dit de eenheid onder de personeelsleden bevorderd en geeft hen tevens het gevoel bij een groep te behoren. De genoemde mooie dames zijn de zgn. SPG, een afkorting van Sales Promotion Girl. Zeker in Jakarta, waar het meeste geld (hasil korupsi) aanwezig is en daardoor ook het grootste aantal, vaak zeer luxueuze, shopping malls en supermarkets. Liefhebbers, zoals deze kambing tua, komen aan één pasang mata tekort om al dit schoons te bewonderen.

De SPG is een typisch Indonesisch verschijnsel, de dames promoten producten, welke variëren van dure auto’s, het onmisbare rookwerk, make-up, moderne softdrinks, spuitbussen insectenverdelger,  bakolie rendah kolesterol, &z, &z. De crème de la crème van deze schoonheid werkt in de make-up branche en heet dan bi-e dat is Indonesisch uitgesproken BA, oftewel Beauty Advisor. In Indonesia is het de gewoonte om zaken die bergengsi zijn met afgekorte Engelse woorden aan te duiden. In het algemeen geldt hoe duurder het product hoe mooier de meiden.

De truc van dit geheel is om de consument in een soort levende advertentie binnen te lokken. Ook in de provinciesteden bestaat dit verschijnsel en als ik bij de supermarkt Alfa hier ter plekke kom dan tref ik die SPG ook daaro aan. De mooiste bij de make-up of nieuwe en speciale producten en het mindere schoon tussen de schappen, doch allemaal een paar klassen minder dat de beauty queens die men in Jakarta aantreft, in Solo zijn het meer kampungbeauties. Ik ben meer dan eens thuis gekomen met een product dat ik eigenlijk niet nodig had maar heb aangeschaft omdat ik ingepakt werd door aangenaam gebekte schoonheid en charme en daar nog met een vriendelijk geglimlacht “terima kasih pak” door het stuk voor werd bedankt, zij bedankte waarschijnlijk voor de nog te vangen komisi.

Mooie meiden is handel in Indonesia, door het hele land zijn er voortdurend competities voor Miss ini en Miss itu, voor de mooisten ligt er een goed betaalde carrière als fotomodel of bintang iklan in het verschiet, althans dat hopen zij. De gemiddelde lengte van de Indonesische dames schiet vaak vele centimeters tekort voor een internationale carrière in Eropa of AS.  Passen zij niet goed op hun telletjes is niet ondenkbaar dat de dames onder valse voorwendselen in een Aziatisch buurland eindigen om daar heren als meisjes van plezier te dienen.

De SPG vormen de onderkant der mooie-meiden-markt, velen van deze meisjes dromen om te figureren in een bijrol van een sinetron, als bintang iklan of een ander beter betaald beroep. We kunnen stellen dat het leven van een SPG gelijk een hondenbaan is, hard werken voor een mager salaris. Zo een meisje moet buffelen van 10 uur ’s ochtends tot 22 uur ’s avonds en komt dan aan het eind van de maand met 800.000 – 1,5 miljoen Rupiah thuis, al naar gelang de komisi die ze vangt. Dit zijn de BA in Jakarta, Zo een meid die shampoo en dergelijke in een supermarkt in de provincie staat aan te prijzen mag haar tanggan samen knijpen met 3-400.000 Rp ’s maands. Make up en zo moeten ze zelf betalen, in sommige gevallen geeft de baas af en toe een lipstik en een doosje bedak.

De eisen voor een top SPG zijn hoog, ze moeten bijvoorbeeld 165 cm lang zijn, nou dat is al behoorlijk zeldzaam in Indonesia, wajah harus bersih, dat betekent een schoon gezicht, wit en zonder pukkels, een wit gezicht is het ultieme Indonesische schoonheidsideaal, een witte huidskleur wordt bersih genoemd, een donkere huidskleur daarentegen kotor, wat smerig betekent. Het lichaam en de mond mogen geen reuk afgeven, lijkt me nogal wiedes.

Ook zijn de salarissen, als men een treetje hoger is geklommen op de ladder der schoonheid niet van het niveau waar iemand uit het Westen zelfs maar uit haar bed zou komen. Een figurant in een sinetron ontvangt 35-50.000 Rp voor een dagje syuting. Mag ze bijvoorbeeld een verloofde spelen van de ster, voor 1 aflevering en er aan het eind van een episode uitgeschreven wordt, dan kan zij op 200.000 Rp voor een dag werk rekenen.

Met het verschijnen de laatste jaren van vele nieuwe commerciële TV stations in Indonesia oefenen de reclamespots een ware terreur uit om de gunst van de consument te winnen, deze gaat door tot op de plek waar het product aan de rakyat wordt verkocht door middel van de SPG.