Net als Soekarno wordt ook de naam Soeharto oorspronkelijk met OE geschreven.  Suharto is ex-KNIL’ler, hij heeft op de KNIL-kaderschool in Gombong, Midden-Java gezeten. Nadat de Japanners de macht in Indonesia overnamen stapte hij over naar de PETA, Tentara Soekarela Pembela Tanah Air, het door Japan opgerichte vrijwilligersleger voor Indonesiërs dat zeer vele vuurvreters heeft opgeleverd, zoals de generaals Nasution en Sudirman.

Suharto was van eenvoudige boerenafkomst, dat was zeer duidelijk te merken aan zijn boerse manier van spreken, wars van elke intellectualiteit. Doch wat hij zei kwam altijd heel duidelijk over. Wat zeer boeide in Suharto was zijn simpelheid, recht toe, recht aan, doch bovenal zijn “boerenslimheid” dat straalde er helemaal vanaf, iemand die je op zijn uiterlijk op niets zou taxeren, maar in zijn handelen iedereen te kijk zette.

De carrière van Suharto is pas goed begonnen toen hij in begin 1962 als kolonel het bevel kreeg over de troepen van het Mandala komando dat was opgericht om “Irian Barat” op de Nederlanders te veroveren. Het is niet tot verovering gekomen, want voor de overdracht van v/m Nieuw Guinea zijn er slechts een paar schermutselingen geweest, die de naam oorlog nauwelijks verdienen. Nederland werd min of meer door de USA gedwongen Nieuw Guinea aan Indonesia af te staan. Dat Irian Barat, zo ging NG heten na de overdracht aan de R.I., eindelijk in de moederschoot van de R.I. terugkeerde was iets waar Soekarno 12 jaar mee bezig was geweest ten koste van heel veel in Indonesia. Soekarno had een diepe haat tegen het Westen en speciaal tegen Nederland, wat natuurlijk te begrijpen is na jarenlange gevangenisstraffen en verbanningen die hem door de koloniale overheersers werden opgelegd. Hij heeft van het Indonesische volk een heel groot offer gevraagd om de Republik Indonesia hetzelfde oppervlak te geven als het v/m Nederlands Indië, dat ironisch genoeg een creatie was van Gouverneur Generaal Van Heutsz. De belofte was dat nadat Irian barat weer bij Indonesia zou behoren er aan de sociaal economische zaken die dringend aandacht nodig hadden gewerkt zou worden. Niets was minder waar, Soekarno voelde zich heel groot en machtig na dit eclatante succes en wilde nog meer, hetgeen bleek uit zijn “konfrontasi” met Malaysia, terwijl het Indonesische volk honger leed, had hun president last van grootheidswaanzin.  De Indonesiërs leden al honger en armoede sinds 1942 toen de Japanners Ned. Indië bezetten. Toen Nieuw Guinea werd binnengehaald duurde die honger dus al 20 jaar lang. Soekarno heeft heel veel voor Indonesia betekent, daar wil ik niets op afdingen, echter hij kreeg het na 1955 wel enigszins hoog in de bol. In dat jaar werd in Bandung de "Asia Afrika Konperensi" gehouden en kon Soekarno schitteren als internationaal staatsman. Helaas is dat laatste hetgeen dat hem is opgebroken, hij dacht daarna dat ie alles wel wist waar het om Internationale politiek ging en de aandacht op de arme landen in de wereld vestigen. Zijn gedrag werd van kwaad tot erger, zeker nadat Nieuw Guinea deel van de R.I. was gaan uitmaken.

Soekarno liet zich weinig gelegen liggen aan de schrijnende armoe in zijn land, hij maakte wekenlange reizen naar het buitenland, vergezeld van grote delegaties. Voor het vervoer charterde hij Pan-Am vliegtuigen en huurde complete etages af in de meest gerenommeerde hotels in de verschillende wereldsteden die hij bezocht. Hij kon ook niet met zijn takken van de vrouwtjes afblijven, in Indonesia liet hij de jonge maagden op middelbare scholen voor zich uitzoeken, maar in het buitenland was hij aangewezen op hoeren en daar maakte hij veelvuldig gebruik van. Dit alles werd betaald uit de Dana Revolusi die gevuld werd door heffingen op export en hij stuurde ook regelmatig assistenten naar het buitenland om komisi bij bedrijven op te halen waarmee Indonesia zaken deed. Alle vrouwen waarmee hij iets had, Indonesisch of buitenlands werden overstelpt met cadeaus, huizen, bedrijven, alles wat men maar kon bedenken. En dat terwijl Indonesia nauwelijks iets had wat op een nationale economie leek, er werd onder Soekarno veelvuldig ruilhandel gepleegd vanwege de gierende inflasie, onder hem had het geld nauwelijks waarde. Na 1963 ging het hard bergafwaarts met het Indonesia  van Soekarno, de zelfbenoemde held van de revolutie. Indonesia trad uit de Verenigde Naties, had bijna geen contacten meer met het buitenland, alleen met China dat toen een heel slechte naam in de wereld had vanwege de extreem communistische leiding. Indonesia dreigde hierdoor dezelfde kant op te gaan. Op 30 september 1965 werd er een coup gepleegd, waarvan de juiste geschiedenis nog steeds in het duister is gehuld. Er werd een aantal generaals op gruwelijke wijze vermoord. Suharto was toen in de positie waarin hij voor rust en orde kon zorgen. Het leger was voor een gedeelte nog anticommunistisch, zeker het hogere kader. Deze krachten kregen het langzamerhand voor het vertellen in Indonesia. Na de Gestapu-kup werd er op een vreselijke manier huisgehouden, er werd wraak genomen op communisten, welke met 100.000’den tegelijk werden afgeslacht, niet alleen communisten, maar iedereen die met een ander nog een appeltje had te schillen werd moordenaar. Men schuift deze moorden graag in de schoenen van Suharto, omdat hij verantwoordelijk was voor rust en orde in die dagen. De moorden zijn echter gepleegd toen Soekarno nog president was dus was hij de echte verantwoordelijke. Men is nooit erachter gekomen wat nou precies Soekarno’s rol was in de coup. De coup mislukte want deze werd gevolgd door een tegencoup door Suharto en consorten. Soeharto was een van de hoogste officieren die nog in leven was en tijdens de coup in Jakarta verbleef.

Soekarno werd langzamerhand weg gedemonstreerd en in maart 1967 werd Suharto officieel president, hij is snel met de opbouw van het land begonnen. Hij omringde zich met de beste economische deskundigen. Een daarvan was de Nederlander Jan Tinbergen. Er kwam een centraal planbureau (Bapenas) dat 5-jaren plannen (Pelita) ontwikkelde en deze werden uitgevoerd, in tegenstelling tot alle schone plannen onder Soekarno. Economische ontwikkeling en stabiliteit zijn de sleutelwoorden die de regeringsperiode van Suharto kenmerkten.

Suharto veranderde heel erg toen zijn vrouw Ibu Tien in 1996 plotseling kwam te overlijden, het leek alsof hij zichzelf niet meer was, hij kwam steeds onzekerder over en begon fouten te maken, zeer ongebruikelijk voor deze koele en berekende persoonlijkheid. In 1998 werd hij door studenten weg gedemonstreerd en kwam er een einde aan een periode van bloei in de nog jonge geschiedenis van de Republik Indonesia, dat in 53 jaar slechts 2 presidenten had gekend.

Er zijn geen groter tegenstellingen denkbaar als tussen de twee persoonlijkheden die Indonesia sinds 1945 geleid hebben, Soekarno de artistieke Intellectueel, een denker ook, hij schonk Indonesia de Pancasila. Hij was ook een onverbeterlijke levensgenieter. Daar tegenover Suharto, een eenvoudige man waarvan het leek alsof hij alleen maar werkte, ook zijn privé leven leek zeer saai, hij verbleef in zijn vrije tijd het liefst met zijn gezin en vooral zijn kinderen waar hij zonder twijfel zielsveel van hield. Aan de andere kant de meedogenloze militaire leider, die alles wat het belang van de Republiek Indonesia in de weg stond opruimde. Hij gebruikte daarbij militaire methoden. Op de lange termijn bleek dit echter de enige manier te zijn waarop Indonesia wat kon betekenen op economisch vlak, er moest gewerkt worden, de R.I. moest vanaf de grond af aan opgebouwd worden. In Indonesia leven zoveel verschillende volkeren, met even zovele culturen, dat het bijna een onmogelijke taak lijkt daar een eenheid in te scheppen. Daarbij komt dat veel van deze volkeren alleen onder zeer strakke leiding tot prestaties te bewegen zijn, men doet liever weinig tot niets. De meeste Indonesiërs hebben een diep ontzag voor uniformen. Om Indonesiërs aan het werk te houden is de mentaliteit van een slavendrijver nodig, die hard straft indien er uit de band gesprongen wordt. Deze kwaliteiten had Suharto. De militairen genoten groot respect in Indonesia, het is aan het leger te danken dat Indonesia werkelijk een vrij land werd. Dit werd bewerkstelligd door de guerrilla van Panglima Sudirman, die besloot na de 2^e politionele actie de Nederlanders te bestrijden, Hetgeen hem lukte, ondanks het grote technische overwicht waar het Nederlandse leger over kon beschikken. Sudirman leed aan TBC en moest met een brancard met de troepen meegedragen worden, maar hij bleef het verzet leiden, tot dat de overwinning werd bereikt. Hij heeft niet lang van een vrije Reublik kunnen genieten, hij overleed in 1950

Bezien wij de Republik Indonesia ruim 5 jaar na de val van Suharto dan moeten wij constateren dat het weer een chaos is geworden, tegen de anarchie aan, korupsi bloeit als nooit tevoren. De oudste dochter van Soekarno, Ibu Megawati, is geen figuur met leidende kwaliteiten, zij is president geworden omdat zij Soekarno heet. Voor het volk is Soekarno de figuur die mythische proporties heeft aangenomen, een godheid, vooral de jongere generatie aanbidt die man, terwijl ze hem nooit echt gekend hebben, behalve uit de lyrische verhalen die in de R.I. circuleren. In Megawati denken zij Soekarno teruggevonden te hebben, maar gedane zaken nemen nooit een keer, ook niet in Indonesia.  Megawati gaat regelmatig naar het graf van haar vader in Blitar, zij beweerd dat zij daar rechtstreeks in contact met hem kan treden, daar hij een afstammeling is van de Wali Songo.De oude heer Soekarno schijnt aan Mbak Mega boodschappen door te geven waarin hij haar verteld hoe het land te leiden, Indonesia is dus momenteel overgeleverd aan paranormale krachten.Voeg daarbij de extreme natuurkrachten van vulkanen, aardbevingen en overstromingen, plus het explosieve mengsel van al die verschillende volkeren die weer teruggevallen zijn in armoe, niemand kan vertellen waar dit heen gaat, ontploft de zaak of gebeurt er een wonder ?

In Soekarno heeft Indonesia een president gehad die de staat zijn vorm heeft gegeven, de eenheidsstaat Indonesia, het volk liet zich zoet houden door urenlange toespraken, waarin Soekarno zijn buitenissige ideeën uit de doeken deed, zij konden juichen, het volk had niets, maar er was een idool, zij vonden alles prachtig wat de man zei of deed in die eerste jaren. Verder liet Soekarno het volk links liggen, als het regeren hem teveel werd ging hij feesten in het buitenland en liet de zaak aan zijn ondergeschikten over. Het volk hield van Soekarno, maar Soekarno hield slechts van de mooie vrouwen van dat volk en het land als staat, gevormd naar zijn ideeën. Suharto heeft de Indonesiërs gegeven wat zij nodig hadden, een menswaardig bestaan, op een geven moment hebben ze hem de laan uitgestuurd, iets waar ze nu vreselijk spijt van hebben. Soekarno was de president van het volk, doch Soeharto de man voor het volk, hij heeft hun iets tastbaars gegeven, vooruitgang, bij Soekarno waren dit slechts veel woorden en dromen. Nu heeft Indonesia te leiden onder terrorisme, misdaad, bomaanslagen, etnische twisten, iets dat onder Suharto’s leiding niet voorkwam, dit volk heeft de strakke hand nodig, niemand die dit beter wist dan de strenge doch liefhebbende Bapak Pembangunan, Suharto.

Mocht Suharto komen te overlijden dan wordt hij de grote held van het volk, omdat het volk pas dan gaat beseffen dat ze een leider gedumpt hebben die het beste met hun voor had. Een leider die precies wist hoe zijn volk geleid moest worden.