Het eten tijdens vlucht GA 974 CGK

Het eten tijdens vlucht GA 974 CGK - AMS

Ik wantrouw altijd de mensen die beweren dat ze tijdens het vliegen zo lekker gegeten hebben, die hebben volgens mij geen verstand van lekker eten. Ik geef toe dat het mij wel eens is overkomen dat het eten tijdens een vlucht mij smaakte, doch meestal proef ik weinig tot niets. Ik kan uit ervaring spreken want ik vlieg gemiddeld 25 tot 30 keer per jaar, meestal binnenlands in Indonesia maar ook 2 keer per jaar heen en weer tussen Nederland en Indonesia. De laatste vluchten gaan altijd met Garuda daar hun service mij het beste uitkomt: van deur tot deur Solo – Amsterdam lukt met hun in 22 uur. Als ik om 16.30 uur te Solo Baru voor Rp 30.000 in de Kosti-taksi stap, stap ik de volgende dag in Amsterdam om 9.30uur voor 35€ uit de ATC-taxi. Voor mij geldt hoe korter ik in het vliegtuig zit op zo een lange vlucht hoe beter en let in dit geval niet op het prijskaartje. Trouwens ik heb in het verleden wel eens goedkope vluchten geprobeerd en vind het een misdaad om 5 uur of meer ergens in de zandbak in het Midden Oosten op een vliegveld waar een biertje 9 € kost op vertraagde aansluiting te wachten. Bij Garuda tel ik rustig € 500 meer neer om in de premium klasse te zitten, lekkere brede stoelen en uitstekende service.

Ik vloog met de GA 227 van Solo naar Cengkareng, dat duurt 50 minuten. Op de korte vluchten van Garuda krijgt men altijd een doos met versnaperingen en wat te drinken. Veel van de Indonesiërs stoppen de doos in hun bagage om deze thuis aangekomen als oleh2 aan te bieden. Aan de inhoud van het doossie is wel te merken dat Garuda zijn vluchten naar Solo ook tegen superlage prijzen aanbiedt om te kunnen concurreren met Lion Air. Sinds de komst van deze maatschappij is de prijs van een ticket Solo naar en van Jakarta gehalveerd. Het minipizaatje van voorheen is vervangen door een broodje met 3 bijna onzichtbare stukjes kaas dr op, de zoete versnapering is een onbetekenend keekje geworden in wit en gifgroen alleen de KitKat reep is gebleven, nou daar doe je mij geen plezier mee, want veels te zoet en de chocolade heeft een vals smaakje ik krijg er ook niet het jonge gevoel van zoals in de Indonesische TV spots wordt gesuggereerd..

Op Cengkareng aangekomen kon ik meteen via de Imigrasi, om mijn paspoort te laten stempelen, want op de airport in Solo heb ik mijn boardingpass voor de GA974 naar AMS al gehad en gaat mijn bagage rechtstreeks van vliegtuig naar vliegtuig. Aan het imigrasiloket naast mij stond een buitenlander die het gedeelte van de landingskaart dat “may not be removed from your passport” kwijt was. Een gouden kans voor de immigratieambtenaren om deze buitenlander zijn laatste rupiah’s afhandig te maken alsof hij een misdaad begaan heeft waar jaren gevangenisstraf op staat. Een half uur later zag ik de man met een uiterst somber gezicht op het vliegveld rondlopen. Deze ging terug naar zijn thuisland wetende dat in Indonesia de meeste oplichters per km2 wonen. Terwijl de imigrasi het zelfgecreëerde probleem had kunnen oplossen om de man gewoon een nieuwe landingskaart te laten invullen. Dit stukje papier dient nergens toe en heeft niets met het visum te maken. Een toerist die een paar weken in de RI verblijft weet natuurlijk niet dat Indonesische functionarissen hun eigen regeltjes ter plekke maken.

De 2 uur die ik nog op Cengkareng moet wachten dood ik door wat Bintang draft te drinken en nog een zootje Gudang Garam Surya te roken want ook op de vluchten van Garuda mag niet meer gerookt worden. Ik ga in de rookruimte van Bali Plaza zitten tussen de andere verslaafden. Voor me een pul Bintang voor Rp23.000 aan de bar gehaald. Ondanks dat er bij de kassa stond “Please ask for your receipt. If you don’t get a receipt your meal/drink is for free” heb ik dit niet gedaan, want ik weet dat Indonesiërs altijd op oneerlijke wijze geld voor hun zelf aan het bijsjoemelen zijn ik verlaat graag met deze gedachte het land, men moet mensen tenslotte in hun “waarde” laten. Ik lees het bordje 4 keer en ben er van overtuigd dat geen van de Bintangdrinkers om een receipt vraagt. Trouwens ik begrijp de mededeling niet zo erg want voor wie is het “for free”

Licht in het hoofd van de alcohol en nicotine begeef ik me naar gate E6, waar al een lange rij wachtenden voor de detectiepoortjes van de bagagecontrole staat, een keurige rij, de eerste die ik in maanden in Indonesia zie, want bijna allemaal Westerlingen en die dringen niet zo als die ongedisciplineerde Indonesische boomapen. Voor de bagagecontrole koop ik nog even snel een half pondje kacang monyet, erg voedzaam en lekker, je weet nooit waar het goed voor is. In de wachtruimte aangekomen zie ik al dat het vliegtuig stampend vol is. Veel Australiërs en Duitsers, Garuda vliegt niet meer op Londoh en Frankfurt. Het boarden gaat vrij vlot, ik kom op stoeltje 62C (aisle) vlak naast de pantry bij een normaal ogend echtpaar te zitten, godzijdank, niet te dik, want als het vet onder de leuninkjes door golft is dat afzien. Eigenlijk zouden ze die vette mensen dubbel moeten laten betalen, als ik in een restaurant twee biefstukken eet, wordt ik ook geacht er voor twee te betalen. De herconfrontatie met de westerse wereld in een volgeladen Boeing 747-400 op Cengkareng doet mij altijd schrikken, veel vette soortgenoten met afgrijselijke gezichten, lijkt wel een horrorfilm, vrouwen die met hun 125 kilootjes eigenlijk in een canvas tent horen te lopen zie je in korte broek en zonder bh, een belediging voor de ogen. Ook is er bij de heren der schepping sprake van veel zwaargewichten. In gedachten streel ik nog even het slanke figuur van mijn vriendin, ik zal het 6 weken zonder haar moeten doen. Wel veel onelegante vette reten en te grote tieten zien, getver wat een vooruitzicht.

Het vliegtuig vertrekt een half uur te laat, omdat op tijd vertrekken in Indonesia niet kan. Al vrij snel wordt het eten rondgedeeld. Rijst met…ja met wat. De rijst is een soort nasi goreng, waarbij iets van bijzonder taai rundvlees, waarbij twee stukjes gare paprika, wat mij doet vermoeden met goulash te maken te hebben. Naast het geheel liggen nog een paar zeer dooie sawi blaadjes, dat was misschien als voedsel voor het rund bedoeld. Een kruimelig rond broodje met echte boter, een dessert dat bestaat uit een soort gebakken schuitje met fruit dat ik niet herken en gelei erover, mierzoet. Ook nog het verplichte bakje met een stukje ananas, papaya en meloen. Dat eet ik allang niet meer in het vliegtuig want dat lijkt altijd lang geleden klaargemaakt. Aan vers fruit kom ik in Indonesia niets tekort. Bij de maaltijd witte wijn. Tijd voor koffie is er niet omdat Singapore snel nadert moet er snel afgeruimd worden. Het enigste wat me smaakte was het te oude broodje vanwege de boter.

In Singapore mag men er even uit, iedereen moet langs een infrarode temperatuurmeter om op Sars te controleren.De aankomst is op terminal D Gate 45, om naar terminal C te lopen waar gerookt mag worden en de winkels zijn duurt 10 minuten, vlug nog een kretekkie in de verslaafdenzone en omdat ik toch nog Sin$ heb scoor ik nog taxfree een fles Johnnie Walker Black Label van 1,125 liter, Mijn medicijn om straks in Holland weer te wennen, mijn vaderland ziet het er het beste uit gezien door een verwekte roes.

Zonder noemenswaardige vertraging vertrekt het vliegtuig voor de 12 en een ½ uur naar Amsterdam. Na het uitdelen van de dekentjes en hoofdtelefoon is er al snel weer eten. Er is zelfs keuze uit drie maaltijden, nasi lemak, coconut rice en noodles. Ik neem de noodles, want 7 maanden elke dag rijst enz, enz. Toen de noodles opgediend werden was de rest op de tray hetzelfde als bij de vorige maaltijd. De bakmi bestond uit een half pakje krullende Indomie met daar een grote hoeveelheid vlees in twee kleuren bovenop. Ik nam aan dat het witte vlees ayam was en het andere, bruine misschien bebek of zo, het smaakte nergens naar, er zat zelfs geen sambal bij. Met veel vlees doet men mij geen plezier, ik leef op Java bijna vegetaries, omdat de bevolking ook zo leeft, dus aangepast en ik heb op mijn leeftijd ook niet zoveel calorieën nodig heb, word je alleen maar vet en lui van. Tahu en tempe daar komt een mens heel ver mee. De witte wijn en het broodje waren het enige wat me smaakte.

Na de maaltijd viel ik onmiddellijk in slaap, de wijn en de Bintang daarvoor deden hun heerlijke werk. Slechts af en toe uit mijn gedroom gewekt door een vette zachte heup van een kamerolifant die zich door de gangpaden worstelde. Pas ergens boven Turkije werd ik weer echt wakker en dan is het nog maar 3,5 uur naar AMS. Het wachten op het ontbijt kon beginnen, gelukkig duurde dat niet zo lang. Er was weer keuze nl. nasi goreng en omlet. Ik nam de omlet, daar kreeg ik spijt van. De omelet zat aan de bodem van het bakje vastgeplakt, erbovenop een soort aardappelkoek, een gegrild worstje met kippensmaak. Het donkere streepje dat gegrild worstje moest suggereren was gewoon geverfd. Er lag nog iets bij dat op iets met champignons leek. Het ergste was dat het geheel nog ijs- en ijskoud was, alleen brandde ik mijn handen aan het bakje. Erbij een croissant van een paar dagen oud met boter en jam. Plus de eeuwige stukken fruit dit keer opgefleurd met een halve aardbei en een bakje yoghurt. Ik heb maar een Bintang genomen en toen nog eentje.


	Sarapan - Ontbijt

Tijdens de vlucht drie keer eten gehad en drie keer echt slecht. Volgens mij is het enige doel van het serveren van eten op lange vluchten om de passagier een uurtje bezig te houden, een stukje entertainment tussen de verveling door, I felt not amused. Gelukkig waren we snel in Amsterdam en snel uit het vliegtuig. Bij de paspoortcontrole stroomden de mensen uit alle richtingen bijeen, een chaos van jewelste. Er brak al snel een ruzie uit tussen twee groepen provincialen met vreemde accentjes, misschien Friezen en Tukkers, de ondertiteling was niet leesbaar, het werd bijna een handgemeen. Ik ging maar vlug ergens veraf staan. Menselijk geschreeuw hoor ik op Java bijna nooit. Ik kan ook slecht tegen mensen die geïrriteerd uit een vliegtuig stappen. Na dit eindeloze wachten stond de bagage natuurlijk niet op de goede band, maar na veel heen en weer geloop kwam mijn koffer er snel uit en stond er geen douane bij de groene “Nothing to declare” deur, die werken zeker niet op zondagochtend.

Buitengekomen een laaghangende bewolking waaruit de regen druilde, Nederland wenst mij Selamat Datang bij 12 graden Celsius. Snel een ATC taxi genomen, waarvan de chauffeur een Pakistani bleek te zijn, een bijzonder aardige vent, of misschien leek het maar zo. Voor mijn huis aangekomen haalde hij de bagage uit de achterbak en wenste me een prettig verblijf in Amsterdam toe. Toen ik mijn tas oppakte rolde er een zakje uit en zag ik ineens mijn kacang monyet op het asfalt terecht komen. Ach vergeten deze apenootjes. Ik deed de deur open en ging naar binnen. Toen ik door het raam de Amsterdamse grijze luchten bewonderde zag ik de duiven van de Dam zich heel druk tegoed doen aan de cashewnoten op de weg, een welkome afwisseling op het brood en de patat. Een tropische verassing op het asfalt van Amsterdam Oud West.

Solo 18 december 2003

Terug naar INDEX